Πριν από την καθιέρωση της πινακίδας υπολογισμών
Τα δάχτυλα, οι χαρακιές καταμέτρησης και τα μικρά αντικείμενα βοηθούν με διαφορετικούς τρόπους. Τα δάχτυλα δείχνουν αμέσως μια μικρή ποσότητα. Οι χαρακιές διατηρούν το πλήθος αφού απομακρυνθούν τα αντικείμενα, ενώ τα πετραδάκια μπορούν να αναδιαταχθούν στη διάρκεια του υπολογισμού. Αυτά τα εργαλεία συνδέονται μεταξύ τους και εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς.
Ένα κομμάτι πέτρες γίνεται δυσάρεστο όταν η ποσότητα αυξάνεται. Η σήμανση θέσεων σε μια επιφάνεια αλλάζει το πρόβλημα: ένα πέτρες μπορεί να αντιπροσωπεύει μια μεγαλύτερη ομάδα λόγω του τόπου όπου τοποθετείται. Η αξία ανήκει στη θέση καθώς και στο αντικείμενο. Αυτό είναι η κεντρική εικόνα πίσω από πολλά φύλλα μετρήσεων.
Οι περιγραφές των σιδερένια ή σκόνης επιφάνειες δείχνουν πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει η προσωρινή επιφάνεια υπολογισμού. Τέτοιες επιφάνειες αφήνουν λίγες υλικές αποδείξεις. Μια πιθανή ανακατασκευή μιας πρώιμης τεχνικής θα πρέπει, συνεπώς, να διακρίνεται από ένα επιβιώσιμο, ασφαλώς εντοπισμένο αντικείμενο.
Πώς η μέτρηση των λίθων κάνει την αριθμητική διαχειρίσιμη
Φανταστείτε ένα διδασκαλικό δέντρο με μια περιοχή μονάδων και μια δέκα περιοχή. Τρία πέτρες σε δέκα και έξι μονάδες αντιπροσωπεύουν 36. Για να προσθέσετε 17, προσθέστε δέκα και επτά μονάδες. Οι μονάδες τώρα συνολικά δεκατρία. ανταλλάξτε δέκα από αυτά για μια δέκα. Το αποτέλεσμα είναι πέντε δέκα και τρεις μονάδες, ή 53.
Η ίδια η πέτρα δεν έχει αλλάξει. Η νέα του θέση φέρει την μεγαλύτερη αξία. Μια αφαίρεση μπορεί να αντιστρέψει την ανταλλαγή: το ένα δέκα γίνεται δέκα μονάδες όταν δεν υπάρχουν αρκετές μονάδες για να αφαιρεθούν. Αυτό το παράδειγμα εξηγεί την αρχή, αντί να ανακατασκευάζει τους κανόνες κάθε αρχαίας σανίδας.
Μια σύγχρονη αναδόμηση της ιδέας
36 + 17 → 4 δεκάδες + 13 μονάδες → 5 δεκάδες + 3 μονάδες = 53. Διαφορετικές ιστορικές σανίδες χρησιμοποίησαν τα δικά τους σημάδια και συμβάσεις.
Ελληνικός υπολογισμός και πίνακας Σαλαμίνας
Οι ελληνικές παραδόσεις καταμέτρησης των πλοίων χρησιμοποιούσαν μετρητές σε σημαδεμένες επιφάνειες. Η μαρμάρινη σανίδα που συνδέεται με τη Σαλαμίνα αποτελεί σημαντικό σωζόμενο παράδειγμα. Οι γραμμές και τα αριθμητικά της σημάδια την κάνουν διαφορετική από μια σύγχρονη σοροβάν: ήταν επιφάνεια εργασίας, παρά ένα πλαίσιο με χάντρες στερεωμένες σε ράβδους.
Ένα ιστορικό τραπέζι πρέπει να διαβάζεται μέσα στο δικό του αριθμό και τα νομισματικά συστήματα. Είναι πειστικό να επισήμανση κάθε γραμμή «εκατοντάδες, δεκάδες, εκατοντάδες» σε μια σύγχρονη εικόνα, αλλά αυτό θα συνεπάγεται μια ακριβή ερμηνεία του αρχικού αντικειμένου. Η εικόνα σε αυτή τη σελίδα δείχνει μια σύγχρονη ανασυγκρότηση μιας γενικής κυριαρχούμενης επιφάνειας, χωρίς καμία απαίτηση να αναπαράγει το τραπέζι του Σαλμάμι.
Αυλές, πεντααξίες και κλάσματα ρώθων
Ο ρωμαϊκός υπολογισμός χρησιμοποιούσε επίσης φορητές άβακες χειρός με μετρητές που συγκρατούνταν σε αυλάκια. Σε κάποια σχέδια, τέσσερις κάτω μετρητές και ένας άνω μετρητής αντιπροσώπευαν μια δεκαδική θέση, με τον άνω μετρητή να στέκεται για πέντε. Πρόσθετες θέσεις εξυπηρετούσαν κλασματικούς υπολογισμούς.
Οι κλειστές αριθμοί προσέφεραν ένα πρακτικό πλεονέκτημα: μπορούσαν να μετακινηθούν χωρίς να διασκορπιστούν σε ένα τραπέζι. Γράφοντας ρωμαϊκούς αριθμούς και υπολογίζοντας με μια συσκευή ήταν ξεχωριστές δραστηριότητες. Ένα δύσκολο γραφικό αριθμό δεν απαιτούσε έναν υπολογιστή για να χειραγωγήσει τις γράψεις του σε κάθε αριστομετρικό βήμα.
Οι οθόνες του μουσείου μερικές φορές περιλαμβάνουν μεταγενέστερες αντιγραφές ρωμαϊκών εργαλείων. Για παράδειγμα, η ομάδα του Μουσείου Επιστήμης καταγράφει αντιγραφές που έγιναν το 1974. Η ημερομηνία αυτή ανήκει στην αντιγραφή, όχι στο αρχαίο σχέδιο. Η διάκριση των πρωτότυπων, των ανακατασκευών και των διδασκαλικών διαγραμμάτων είναι μέρος της υπεύθυνης ιστορίας.
Τι μας λένε τα στοιχεία;
Αρχαία εργαλεία υπολογισμού βοήθησαν τους ανθρώπους να οργανώσουν ποσότητες για το εμπόριο και άλλες πρακτικές εργασίες. Δείχνουν επίσης ότι η αριθμητική δεν χρειάζεται να γραφτεί εξ ολοκλήρου: μια διάταξη εργασίας μπορεί να κρατήσει ενδιάμεσα αποτελέσματα ενώ ο χρήστης επιλέγει την επόμενη λειτουργία.
Τα επιζώντα στοιχεία καθορίζουν πολλές παραδόσεις, όχι ένα μόνο αδιάλειπτο οικογενειακό δέντρο. Παρόμοια ρυθμίσεις σε απομακρυσμένες τοποθεσίες δεν αποδεικνύουν από μόνα τους ότι ένα συσκευή αντιγράφεται από ένα άλλο. Το ασφαλέστερο συμπέρασμα είναι ότι οι κινητοί υπολογιστές ήταν μια ισχυρή ιδέα με πολλές προσαρμογές.
Ενδιαφέροντα γεγονότα για τον άβακο
- Ένας μετρητής μπορεί να αλλάξει την τιμή όταν κινείται σε άλλη θέση.
- Ένας φορητός άβακας δεν χρειάζεται να έχει ράβδους: Ρωμαϊκά παραδείγματα χρησιμοποιούσαν αυλάκια.
- Ένα σύγχρονο αντίγραφο είναι απόδειξη μιας ανακατασκευής, όχι ενός αρχαίου αντικειμένου.
- Δεν υπάρχει ασφαλής αναγνώριση ενός εφευρέτη για αυτή την οικογένεια εργαλείων.
Πηγές & περαιτέρω ανάγνωση
Οι ιστορικές αξιώσεις σε αυτό το άρθρο υποστηρίζονται από τα παρακάτω μουσείο αρχεία και έρευνα. Ημερομηνίες των επιζώντων αντικειμένων διακρίνεται από τις ημερομηνίες της εφεύρεσης.
- Μουσείο Whipple, Πανεπιστήμιο του ΚέιμπριτζΣύντομη Ιστορία των Υπολογιστικών Συσκευών
- Η Ένωση της ΙαπωνίαςΙστορία του Σορομπάν
- Ομάδα Μουσείων ΕπιστημώνΡωμαϊκά αντίγραφα άβακα (1974-487)